Jak przygotować paczkę IFC do sprawdzenia kolizji
Paczka IFC do sprawdzenia kolizji powinna być kompletna w chwili otwarcia w narzędziu koordynacyjnym. Odbiorca nie może zgadywać, w jakich jednostkach powstał model, które kondygnacje należą do zakresu ani których branż brakuje. Ten przewodnik opisuje kontrolę, którą zespół projektowy wykonuje przed wysłaniem plików, tak aby federacja modeli dawała wiarygodny wynik kolizji na etapie planowania i realizacji w Polsce.
Wydawcą materiału jest Bureau Veritas. Tekst ma charakter poradnika organizacyjnego i nie zastępuje umowy o koordynację, specyfikacji wymiany danych ani wymagań konkretnego zamawiającego. Przed wysyłką warto zestawić listę plików, wersję schematu IFC oraz krótką notatkę o zakresie, żeby osoba otwierająca paczkę widziała ten sam obraz modelu co autor.
Sprawdzenie jednostek i układu odniesienia
Jednostki są pierwszą przyczyną fałszywych kolizji i modeli, które wyglądają na przesunięte o rzędy wielkości. Przed eksportem sprawdź, czy długość jest zapisana w metrach albo w milimetrach zgodnie z ustaleniem zespołu, i czy ta sama konwencja obowiązuje we wszystkich branżach. Narzędzie kolizji porównuje geometrię liczbowo, więc mieszanie metrów z milimetrami rozsadza model albo zaciska go do punktu.
Oprócz jednostki długości potwierdź kąty, powierzchnie i objętości, jeśli są używane w zestawieniach kontrolnych. Ustal wspólny punkt bazowy projektu i orientację osi. Modele branżowe powinny być osadzone w tym samym układzie współrzędnych, bez lokalnego przesunięcia, którego nie opisano w paczce. Jeśli architektura stoi w innym początku niż instalacje, wynik kolizji nie opisuje budynku, tylko błąd złożenia.
Zapisz w nocie do paczki jednostkę długości, nazwę punktu bazowego i informację, czy użyto układu lokalnego, czy współrzędnych odwzorowanych. Osoba sprawdzająca ma otworzyć IFC i zobaczyć budynek we właściwej skali bez ręcznego skalowania. Jeżeli po imporcie kontrolnym obiekt ma niewłaściwy rozmiar, popraw eksport u źródła, a nie w pliku już wysłanym do koordynacji.
Kondygnacje i spójność poziomów
Kondygnacje muszą mieć te same nazwy, te same rzędne i ten sam sens w każdej branży. Sprawdź, czy poziom zero, parter, piętra i dach są opisane identycznie w architekturze, konstrukcji i instalacjach. Różnica w nazwie, na przykład parter wobec poziomu zero, utrudnia filtrowanie kolizji i sprawia, że raport miesza ze sobą strefy, które zespół chciał oglądać osobno.
Porównaj rzędne stropów i spody płyt. Kondygnacja nie może być przesunięta o kilka centymetrów wyżej tylko w jednym pliku, bo wtedy przewody i belki dadzą kolizje pozorne albo ukryją kolizje prawdziwe. Jeśli budynek ma część podziemną, antresolę albo dach techniczny, te poziomy też muszą być w zestawie, albo wprost wyłączone z zakresu z podaniem powodu.
Przed wysyłką otwórz modele razem w widoku przekroju i sprawdź, czy stropy się pokrywają. Elementy przypisane do złej kondygnacji przenieś do właściwego poziomu w modelu źródłowym. Paczka nie powinna wymagać dopowiedzenia, który plik jest aktualny dla danego piętra. Jedna kondygnacja, jedna nazwa, jedna rzędna, jeden zakres.
Komplet branż oraz paczka bez dopowiedzeń
Komplet branż oznacza, że w paczce są wszystkie modele objęte uzgodnionym zakresem sprawdzenia kolizji. Zwykle są to architektura, konstrukcja oraz instalacje sanitarne, elektryczne, wentylacyjne i teletechniczne, o ile wchodzą do danego etapu. Brakującej branży nie wolno zostawiać jako milczącej luki. Jeśli model jeszcze nie istnieje, zapisz to w nocie zakresu, zamiast wysyłać paczkę, która wygląda na pełną.
Każdy plik IFC powinien zawierać geometrię potrzebną do kolizji, a nie sam zestaw właściwości bez brył. Ukryte warstwy, wyłączone kategorie i elementy zastępcze o zbyt uproszczonym kształcie fałszują wynik. Sprawdź, czy przegrody, słupy, belki, kanały, rury i trasy kablowe są wyeksportowane, oraz czy elementy referencyjne, które nie biorą udziału w kolizji, zostały oznaczone tak, by dało się je odfiltrować bez zgadywania.
Nazwij pliki tak, aby wynikała z nich branża, budynek, etap i data wydania. Dołącz jeden plik zbiorczy albo czytelną listę plików do federacji, wersję IFC i informację, które zestawy właściwości identyfikują element. Odbiorca ma otworzyć paczkę, złożyć modele i uruchomić sprawdzenie bez pytania, czego brakuje. Jeżeli po imporcie próbnym widać pustą kondygnację, obcy układ albo niepełną branżę, paczka wraca do autora przed formalnym sprawdzeniem kolizji.